Zaman ve Direniş - Üç Strateji

Zaman ve Direniş: Üç Strateji

Related: Hauntology | Prefigurative Politics | Derive | Recuperation | Slow Cancellation of the Future | Capitalist Realism | Commune | Constructed Situation | Forms-of-Life

Vault'a bakınca üç farklı zamansal pozisyon görüyorum — üç farklı yerde duran, üç farklı şekilde direnen. Hiçbiri diğeriyle aynı değil ama aynı soruya farklı cevaplar veriyor: kapitalist zaman içinde ne yapılabilir?

Bunları yan yana koymak istedim çünkü her birinin güçlü olduğu yer diğerinin kör noktası.

Birinci Strateji: Geçmişe Bakmak — Hauntology

Zamansal pozisyon: geriye.

Hauntology'nin hareketi şu: geleceği hayal edemiyorsan, geçmişin gelmemiş geleceklerine bak. Vaadedilmiş ama gerçekleşmemiş olanı çağır. Hayalet ne geçmişe ne geleceğe ait — tam sınırda, iki zaman arasında asılı. Ve bu asılı kalış rahatsız edici, yas gibi değil — yas tamamlanabilir, hayalet tamamlanamaz.

Fisher bu pozisyonu müzik üzerinden açıklıyor: BBC Radiophonic Workshop'ın o sesi, Ghost Box Records'ın geri dönüştürdüğü kaybedilmiş bir modernizm hayali. Bu estetik nostaljik değil. Nostalji rahatlatır, geçmişi güvenli bir şekilde kilitler. Hauntology talep eder: "bu neden olmadı?" sorusu cevaplanmadan kapatılamıyor.

Direnişi: tarihin düz çizgisini reddeder. Geleceğin zorunlu olarak şimdinin uzantısı olduğu fikrine, yani kapitalist realizmin temel aksiyomuna karşı çıkar. Başka bir şeyin mümkün olduğu zaten gösterildi — 1970'lerin o gelecek hayalleri, o kamu yatırım vizyonları, o müziksel dil. Bu şeyler iptal edildi, imkânsız hale gelmedi.

Kör noktası: pasif kalma riski. Kayıp geleceklerin melankolisi bir çekim alanı oluşturuyor — oradan çıkmak zorlaşıyor. Fisher'ın hayatının son bölümü bu riskin kişisel örneği. Hauntology güçlü bir teşhis koyuyor ama reçete sunmuyor. Hayaletle ne yapacaksın?

İkinci Strateji: Geleceği Şimdide Yaşamak — Prefigurative Politics

Zamansal pozisyon: ileriye — ama buradan.

Prefigurative politics'in çarpıcı iddiası şu: istediğin dünyayı şimdi inşa et, büyük dönüşümü beklemeden. Eylem biçimi sonucun önceden gerçekleşmesi. Bütün üyelerin eşit söz hakkına sahip olduğu bir kolektif çalıştırıyorsan, bütün kararların şeffaf alındığı bir mekân yaratıyorsan — bunu "bir gün böyle bir dünya olur" umuduyla değil, "bu dünyanın zaten bu olması gerektiği" bilinciyle yapıyorsun.

Occupy bunun hem gücünü hem de sınırını gösterdi. Plaza'daki genel meclis gerçek bir prefiguratif pratikti — karar alma süreci kendisi bir ifadeydi. Ama uzun vadeli dayanıklılık meselesi çözülmedi.

Direnişi: kapitalist zamanın tek seçenek olmadığını pratik olarak gösteriyor. Söylem değil, deneyim. Birisi o kolektif karar alma sürecini bir kez yaşadığında, başka bir ilişki modelinin var olabileceğini bedeniyle biliyor artık.

Kör noktası: izole kalma riski. Kendi içine kapanan yapılar dışarıya nasıl konuşur? Ve dışarıya konuştukça içi nasıl korunur? En başarılı prefiguratif yapılar belirli bir toplulukla coğrafi ve ilişkisel bağı olanlardı — soyut "underground" kimliği üzerine kurulu olanlar çok daha hızlı çözüldü. Bkz. Yeraltının Ekonomisi.

Üçüncü Strateji: Şimdiden Kaçmak — Derive

Zamansal pozisyon: şimdi içinde, ama farklı bir şimdi.

Derive ne geçmişe ne geleceğe bakıyor — şimdiki zamanda ama kapitalist zamanın dışına sürükleniyor. Üretkenlik, verimlilik, hedef yönelimlilik: kapitalist zaman bu üç şey etrafında örgütleniyor. Derive bunların hiçbirini yapmıyor. Nereye gittiğini bilmiyorsun, ne ürettiğini bilmiyorsun, neden orada olduğunu bilmiyorsun.

Bu apolitik gibi görünüyor ama değil. Kapitalizm için en değersiz insan, ürünü olmayan insandır. Bir araya gelip bir şey üretmeden vakit geçirdiğinde — gerçekten, performatif olmayan bir şekilde — bu sistemin mantığını bir anlığına kırıyor.

Direnişi: bedenin bilgisi. Derive ve onun müzikal karşılığı olan iyi bir set bedeni spectacle'ın önüne koyuyor. Bir şey oluyor — kelimelerle, anlatıyla, bilinçle daha geç işleniyor. Bu anlık, tekrar edilemez, arşivlenemez. Recuperation'ın en zor tuttuğu yer burası.

Kör noktası: sürdürülebilirlik yok. Derive bir bitiyor. Set bir bitiyor. Deneyim geçiyor. Seni dönüştürebilir ama yapısal bir şey inşa etmiyor. Ve giderek bir yaşam tarzı olarak paketlenip satılabiliyor — "immersive experience", "underground rave", "psychogeographic tour". O da recuperate ediliyor.

Üçü Birlikte

Her biri diğerinin ihtiyacını gösteriyor.

Hauntology teşhisi koyuyor ama harekete geçirmiyor. Prefigurative politics inşa ediyor ama neden inşa ettiğini bazen unutuyor. Derive deneyim üretiyor ama yapı bırakmıyor.

Belki soru hangisini seçeceğin değil, üçünü nasıl aynı anda tutacağın. Hayalet (ne kaybettiğini bil), inşa et (şimdi mümkün olan şeyi yap), kaybol (zaman zaman sistemin mantığından çık, bedenin ve dikkatinin başka türlü çalışmasına izin ver).

Bu bir reçete değil. Bir ritim belki.