synthesis

Üretme Paradoksu

◑ · draft ·8 bağlantı

Etiketler

Üretme Paradoksu

Recuperation'ı anlıyorsan, slow cancellation'ı anlıyorsan, her şeyin spectacle tarafından absorbe edildiğini biliyorsan — neden hâlâ bir şey yapıyorsun?

Bu retorik bir soru değil. Gerçek bir gerilim.

Paradoksu Kurmak

Şöyle işliyor: bir tasarımcı, bir müzisyen, bir grafik sanatçısı olarak üretiyorsun. Ne üretirsen üret, belirli bir noktada spectacle'ın bir parçası haline geliyor. Bir müzik parçası Spotify'ın mood kategorilerine giriyor. Bir tasarım Pinterest board'larında dolaşıyor. Bir zine kapağı "aesthetic" içerik olarak yeniden fotoğraflanıp paylaşılıyor. Bağlam kayboluyor, içerik boşaltılıyor, görsel biçim korunuyor.

Bu bilerek üretmeye devam ediyorsun. Yani ya şunu kabul ediyorsun: yapmaya devam etmek saçma. Ya da şunu arıyorsun: bu içinde farklı bir pozisyon var mı?

Üç Cevap Var

SI'nın cevabı: nesne değil, durum üret.

Situationist'ler bu sorunu çok net gördü ve cevapları şuydu: objeler spectacle tarafından emilir, deneyimler daha dirençli. Bir poster recuperate edilebilir, bir situation daha zor. Çünkü deneyim beden aracılığıyla oluyor — ve beden, sinema ekranı gibi pasif değil. Bir general assembly'de oturup gerçekten karar alan biri, o kararın içeriğini unutsa bile bir şey taşıyor. Posterin reproducibility'si var, deneyimin yok.

Ama bu cevabın sınırı şu: üretmemek demek değil ama çok şey talep ediyor. Durumu üretmek için çoğunlukla yapıya ihtiyacın var — insan, mekân, zaman. Ve bu yapı, bkz. Yeraltının Ekonomisi, kırılgan.

Fisher'ın cevabı: dürüstlük — ama eylemsiz.

Fisher açıkça söylemese de Ghosts of My Life'ın ima ettiği şey: yapabileceksin en dürüst şey kaybı tanımak, hastalığı tanımak. Hayali bir dışarısına pretend etmemek. Bu belirli bir tür üretimi mümkün kılıyor: melankoli taşıyan, yarım bırakan, çözülmemiş olan. The Caretaker bunu yapıyor — hafızanın bozulmasını müzikle takip ediyor, iyimser bir sonuç vaat etmiyor.

Ama bu cevabın sınırı da açık: pasiflik riski. Teşhis üretimi bloke edebilir. Ve Fisher'ın kendisi bundan muzdarip oldu.

Üçüncü pozisyon: spectacle'ın içinde ama görünmez bir şeyler bırakmak.

Bu benim hâlâ tam formüle edemediğim pozisyon. Ama şöyle işlediğini düşünüyorum: spectacle her şeyi absorbe edebilir ama bazı şeyleri absorbe ederken bir şeyler kaybeder. Özgüllük, yerellik, bir topluluğa aidiyetin taşıdığı anlam — bunlar universalize edildiğinde buharlaşıyor. Yani spectacle'ın içinden geçirildiğinde sadece kabuğu çıkıyor.

Bu ne anlama geliyor pratikte? Belirli bir toplulukla, belirli bir mekânla, belirli bir ilişkiyle bağlı olan şeyler üretmek. Evrensel pazarlanabilirliği olmayan şeyler. Bir şeyin "iyi içerik" olup olmadığından önce "bu kimin için, bu burada ne anlama geliyor" sorusunu sormak.

Bu tam bir cevap değil ama bir yön.

Tasarımcı Olarak

Bu soruyu kendi pratiğimde tutmak zorundayım. Her tasarım projesi için: ben burada ne üretiyorum ve bu neyin parçası oluyor?

Bu paranoyak bir soru değil. Üretimi durduran bir soru değil. Ama üretimle beraber taşınan bir soru. Bir BLAIRE gibi bir proje hem estetik hem de kavramsal içeriyor — bu içeriğin recuperation sürecinde ne kadarı korunacak, ne kadarı boşalacak? Bunu önceden bilemezsin ama soruyu taşıman bir fark yaratıyor. En azından farkında olarak üretmiş oluyorsun.

Farkında olarak üretmek seni spectacle'dan kurtarmıyor. Ama üretilen şeyin içine bir şeyler yerleştiriyor — belki görünmez, belki sadece belirli biri için okunabilir, belki sadece sana anlam taşıyan. Ve bazen bu yeterli.

Açık Kalan

Bu nota devam edilmesi gerekiyor. Özellikle şu soru: opacity bu problemin cevabı mı? Görünmez kalmak, küçük kalmak, evrensel pazarlanabilirliği reddetmek — bu hem Glissant'ın opasitesi hem de Yeraltının Ekonomisi'nde işlediğim küçük kalmanın hayatta kalma stratejisi.

Ve şu: üretmemek bir seçenek mi? Hayır demek, geri çekilmek, çıktı üretmeyi reddetmek. Bu da bir pozisyon. Ama kimler bunu karşılayabilir, bu soruyu sormadan geçemiyorum.

→ Opacity ile birlikte okunacak (henüz yazılmadı).